Co się stało z moją miłością

Przepływa mi przez palce

I szepcze przez okno

Z ciemnej nocy i mgieł lasu

Nie mógłbym być bliżej

Co się stało z moją bliskością

Wyciągniętą z pomiędzy dźwięków pianina

Niezachwianą pewnością

Uniosła się razem z sercem 

I unosząc z wiatrem znikła

Nie mógłbym być bliżej

Jechać nie mógłbym szybciej

Nie mogło być później

Dalej już tylko kolejny dzień

Beznamiętnie nadchodzi

***

Po kryzysach przychodzi spokój. Mój wręcz autystyczny spokój, świat zawężony do rozmiaru doniczki, do rozmiaru kierownicy samochodu, do rozmiaru gitary. Oswajamy się.

.

Przychodzi i kładzie się w przedpokoju. 

Tu gdzie rura z ciepłą wodą.

Łzy podaje do oczu

I czeka co się stanie

A ja tak lubię jak jest obok

Bo ona trzyma to wszystko co mi wypadło po drodze

W tych swoich kieszeniach

Pyta mnie zawadiacko

"kim jesteś"

Jestem.

***

Siedzę teraz, tak jak siedziałem za dzieciaka na krawężniku. Teraz na masce samochodu, w polu gdzies przy Okęciu. Oglądam zachód słońca i lądujące samoloty.

Bez celu, bez ambicji i bez inspiracji. Co będzie dalej? 

Ckliwie mi dzisiaj. Coś mnie wyciska w środku.
Trochę jakbym tęsknił za przyszłością - nie ruszysz tego, nie dotkniesz, nie uwolnisz.

Nie zaboli bardziej, żeby dać satysfakcję
Nie zaboli mniej żeby dać wytchnienie.

Po prostu tam będzie. Jak żar w ognisku. Klucz ułamany w zamku do sekretnego pokoju.