Nawias

Zawsze taki byłem, nigdy nie umiałem iść tam gdzie inni

nigdy mi nie było po drodze

Ja już taki jestem że skomplikuję nawet proste rzeczy

Nie umiem się w tych prostych rzeczach poruszać

tak żeby czegoś nie stłuc

Nie dotknąć tego czego nie należy dotykać

Nie myśleć tego czego nie warto myśleć

Panie Michale 

Mówią

Pan niech żyje bardzo

Tylko po co skoro ja już nie żyję

Mówią niech pan odpoczywa

Kiedy ja żyję
Po co pan pisze pytają
Ja przemilczam
Że po to by to przeczytała
I przemilczam
Że modlę się żeby tego nie przeczytała
I że nie wiem tak naprawdę
Bo to jest jak wołanie w pustkę
Jeszcze bardziej beznadziejne
Niż nie wołanie nikogo

Mój podmiot liryczny zniesie dużo

i dużo znosi

Ja się dużo rozpisuję

I mogę dzięki niemu rozpisywać się o rzeczach które nie są prawdą

I poukrywać w nich prawdę

I o rzeczach które są są prawdą a ukrywać w nich fałsz

I mieszać to dowolnie

Mój podmiot liryczny może współodczuwać ze mną

Wiem wtedy co czuje

Rozumiem go i tkwimy w tak głębokiej relacji

Opartej na zaufaniu

W kłamstwie i szczerości

Na wzajemnym zagubieniu w świecie którego żaden z nas nie czuje

Na wzajemnym wpatrywaniu się w burzę

Z nadzieją, że w oku tego cyklonu

Jest spokojne miejsce

Które mimo całej bzdury było by ukojeniem